Początki fotografii i problemy w technologii

U kogo najlepiej sprawdzi się catering dietetyczny?

Około 1800 roku brytyjski wynalazca Thomas Wedgwood podjął pierwszą znaną próbę uchwycenia obrazu w kamerze obscura za pomocą światłoczułej substancji. Stosował papier lub białą skórę z dodatkiem azotanu srebra. Chociaż udało mu się uchwycić cienie przedmiotów umieszczonych na powierzchni w bezpośrednim świetle słonecznym, a nawet wykonać cieniste kopie obrazów na szkle, to jednak w 1802 r. doniesiono, że „obrazy wykonane kamerą obscura okazały się zbyt słabe, by w umiarkowanym czasie wytworzyć wpływ na azotan srebra”. Cieniste obrazy ostatecznie przyciemniały cały czas.

Pierwszym trwałym fotograficznym utrwaleniem był obraz wyprodukowany w 1822 roku przez francuskiego wynalazcę Nicéphore’ a Niépce’ a, ale został on zniszczony w późniejszej próbie wykonania z niego odbitek. Niépce ponownie odniosło sukces w 1825 roku. W 1826 lub 1827 r. wykonał Widok z okna w Le Gras, najwcześniejszą zachowaną fotografię z natury (tj. obraz realnej sceny świata, uformowanej w kamerze obscura przez obiektyw).

Ponieważ fotografie Niépce’ a wymagały bardzo długiego naświetlania (co najmniej osiem godzin i prawdopodobnie kilka dni), starał się znacznie usprawnić proces produkcji asfaltu lub zastąpić go bardziej praktycznym. We współpracy z Louisem Daguerre’ em opracował metody obróbki po naświetleniu, które dawały lepsze wizualnie wyniki i zastąpiły asfalt bardziej światłoczułą żywicą, ale czas naświetlania w aparacie był nadal potrzebny. Mając na uwadze ewentualne wykorzystanie handlowe, partnerzy opowiedzieli się za całkowitą poufnością. Niépce zmarł w 1833 r., a następnie Daguerre przekierował eksperymenty na światłoczułe halogenki srebra, które Niépce porzucił wiele lat wcześniej z powodu swojej niezdolności do zrobienia zdjęć, które uchwycił z nimi szybko i trwale. Wysiłki Daguerre’ a zakończyły się tym, co później nazwałoby proces dagerotypii. W 1837 r. w miejscu znalazły się istotne elementy – powierzchnia pokryta srebrem, uczulona przez parę jodową otrzymaną z pary rtęci i „utrwalona” gorącą, nasyconą słoną wodą.

Wymagany czas ekspozycji został zmierzony w minutach zamiast godzin. Daguerre wykonał najwcześniej potwierdzoną fotografię osoby w 1838 roku podczas oglądania paryskiej ulicy: w odróżnieniu od innego ruchu pieszego i konnego na zatłoczonym bulwarze, który wydaje się być opuszczony, jeden mężczyzna, którego buty zostały wypolerowane, stanął na tyle nieruchomo przez kilkunastu minut ekspozycji, że mógł być widoczny. Istnienie procesu Daguerre’ a zostało publicznie ogłoszone, bez szczegółów, 7 stycznia 1839 roku. Wiadomość stworzyła międzynarodową sensację. Wkrótce Francja zgodziła się wypłacić Daguerre’ owi emeryturę w zamian za prawo do przedstawienia swojego wynalazku światu jako daru Francji, co nastąpiło po przedstawieniu pełnych instrukcji pracy 19 sierpnia 1839 roku. W tym samym roku amerykański fotograf Robert Cornelius zyskał uznanie jako pierwszy zachowany autoportret fotograficzny.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.